Support uit Ghana
Op het moment dat het vliegtuig stijgt heb ik al spijt dat ik mijn vlucht niet heb uitgesteld. Ik zit met oorontsteking in het vliegtuig en dat doet pijn! Men zei tegen mij dat ik tijdens het stijgen geen last zou hebben, dat alleen het dalen misschien wat pijnlijk zou zijn. Als we stijgen gil ik het bijna uit van de pijn en kijk ik met enorme tegenzin op tegen het dalen. Van de stewardess krijg ik neusdruppels en plastic bekertjes met warme watten om op mijn oren te zetten. Als een alien met pijn zit ik in het vliegtuig en bij elke luchtzak pak ik snel mijn plasticbekertjes weer....heel charmant!
De laatste 2 weken in Ghana waren net zo fantastisch als de eerste twee.
Op de screening heb ik subjectieve refractie (oogmeten doormiddel van pasglaasjes) geleerd aan de 3e jaars studenten. Hier volgen wij in Nederland een semester les in, maar ik heb het ze in 1 dag geprobeerd uit te leggen. En na oefenen, oefenen en oefenen begrepen ze echt waar ze mee bezig waren en was er voor mij tijd voor een vreugdedansje. Dit is toch waar ik het meeste van geniet; mijn kennis en enthousiasme overbrengen op anderen.
De studenten hadden in mijn laatste week examens, dus voor mij een mooie gelegenheid om Sister Abba in Kumasi op te zoeken. Het was weer een geweldig weerzien. We reisden samen van Accra naar Kumasi (5 uur), en in de auto is het geen moment stil geweest. We hadden zoveel bij te kletsen.
In Kumasi heb ik weer geholpen in haar oogkliniek. Ik heb weer oogmetingen voor haar kunnen doen en een van haar werknemers, John, de basisprincipes van subjectieve refractie uitgelegd. John heeft geen opleiding optometrie gevolgd. Hij meet voor Sister Abba de gezichtscherpte en doet administratie. Dus dit was wel even anders uitleggen dan aan optometrie studenten. Optometrie studenten hebben natuurlijk al heel wat basis kennis over het oog. Ik kreeg het ook niet goed uitgelegd, tot dat ik dacht, ik doe net alsof al die pasglaasjes geld is. Rekenen met geld kan iedereen in Ghana. En dat werkte! Plus glazen was geld ontvangen en Min glazen geld uitgeven. Toen begreep hij het, en dat was zo leuk om te zien. Hij was helemaal enthousiast! Hij kan nu een beetje oogmeten.
Tussen een van de oogmetingen door komt er een man de kliniek binnen om een bril op te halen. Hij vraagt aan mij hoelang ik al in Ghana ben. Ik antwoord dat ik deze keer maar 4 weken in Ghana ben, maar vorige jaar 10 maanden ben geweest. Hij vraagt of ik in Kumasi woon, ik antwoord dat ik op bezoek ben en normaal in Cape Coast woon. Hij verteld mij dat zijn vrouw in Cape Coast op de universiteit werkt. Ik moet lachen en zeg dat ik daar ook werk. Oh zegt hij dat is grappig, maar ze is nu in Nederland voor haar PhD. Mijn mond valt open en ik vertel hem dat ik uit Nederland kom. We bellen haar en ze blijkt in Amsterdam te wonen op de Carolien nog iets straat. Hoe toevallig! Volgende week heb ik met haar afgesproken in Nederland.
Sister Abba gaat volgend jaar voor een jaar studie naar Engeland en heeft iemand nodig om haar kliniek over te nemen. Ik stel voor om 1 van mijn, tegen die tijd afgestudeerde, studenten te vragen. Sister Abba is helemaal enthousiast en ik selecteer mijn top 7 studenten en deze mogen op sollicitatiegesprek bij Sister Abba. Als ik de studenten benader zijn ze zo blij dat ze zo’n kans krijgen. Ik vertel ze dat ze een CV moeten maken zodat als ze het niet worden, hun gegevens bij Sister Abba liggen. Je weet nooit waar dat goed voor is in de toekomst. De sollicitatiegesprekken zijn inmiddels begonnen en ik ben erg benieuwd welk van mijn studenten straks zelf een kliniek runt! Zo spannend!
Als ik weer terug kom in Cape Coast wil ik naar de Rev Alec Jones School om Gloria haar nieuwe S-10,00 bril brengen. Ik zit in een shared taxi op weg naar de stad en plots een enorme knal. We zitten boven op een taxi voor ons. Gelukkig ging het niet zo hard en kom ik er met een paar blauwe plekken vanaf. Ik had de eerste week in Ghana mijn moeder aan de telefoon en zei tegen haar dat ik me zo verbaasde dat ik nog geen auto ongeluk had gehad in Ghana. Dat kan bijna niet, aangezien ze hier inhalen als het niet kan, te hard rijden of in auto’s rijden die bijna uit elkaar vallen. Verder heb ik de afgelopen 4 weken in een taxi gezeten waarbij ineens de deur open ging, en heb ik ruzie gemaakt met een taxichauffeur die zijn auto op een 80 km/u weg in zijn achteruit zette omdat hij te ver was gereden en het teveel benzine kostte om om te draaien. Hoe ontzettend gevaarlijk. Ik werd zo boos en na een flinke scheldpartij ben ik uitgestapt en nooit meer in die taxi gestapt.
Aangekomen op de school haalde ik Gloria uit haar klas en gaf haar haar nieuwe bril. Ze was zo ontzettend blij en de bril was zo mooi geworden. In de klas hield ze bril gelijk op. Ik stond van een afstandje nog even naar het klaslokaal te kijken en bedacht me wat een voorrecht ik heb om dit werk te mogen doen. Het was tijd om afscheid te nemen, mijn laatste dagen in Ghana waren aangebroken. Met opnieuw pijn in mijn hart nam ik afscheid van de directrice en ik zwaaide naar de kinderen.
Thuis gekomen ging ik even op bed liggen om bij te komen van de dag. Toen ik na een uurtje wakker werd en me klaar maakte om een biertje te drinken met Dr Owusu (head of Optometry Department) merkte ik dat mijn oor dicht zat. Ik bedacht me dat het water zou kunnen zijn, maar zo voelde het niet. Ik liep naar het restaurant waar ik met Dr Owusu had afgesproken. Daar hebben we bijgekletst en verhalen van vorig jaar opgehaald. Hij vertelde me dat hij blij was dat ik weer was terug gekomen. Hij is nu met de universiteit aan het regelen dat als een nieuwe vrijwilliger uit Nederland komt en deze ook les gaat geven op de Universiteit, de Universiteit de stichting ook financieel gaat steunen. Dit is geweldig. We krijgen zelfs nu support uit Ghana, ook zij geloven in dit project! Nu dus nog voldoende financieel support uit Nederland en dan kan dit project alleen maar slagen!
Thuis gekomen begon mijn oor ook pijn te doen. Ik kreeg het vermoeden dat ik oorontsteking had. Aangezien ik 3 dagen later zou terug vliegen naar Nederland pakte ik gelijk een taxi naar het Universiteits ziekenhuis. Daar aangekomen zij een verpleegster dat er nu geen specialist aanwezig was en dat ik morgen maar terug moest komen. Dat zag ik niet zitten dus ik door naar het volgende ziekenhuis in de stad. Daar was gelukkig wel een specialist aanwezig en zij vroeg naar mijn klachten. Dus ik lekker bijdehand, ik denk dat ik oorontsteking heb. De arts vroeg hoe ik dat zo zeker wist, of ik dat vaker had gehad. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder oorontsteking heb gehad, maar gezien de klachten leek me dit de juiste diagnose. De arts geloofde er volgens mij niets van aangezien er geen pus uit mijn oren kwam. Maar ik heel bijdehand, ik ben er ook heel op tijd bij, ik heb nog maar 2 uur last. Toen de arts in mijn oor keek zei ze, ja inderdaad, je hebt gelijk, je hebt oorontsteking. Ik kreeg neusdruppels, oordruppels, hoestdrank, antibiotica en antihistamine om er maar zo snel mogelijk vanaf te komen, zodat ik zaterdag weer naar Nederland kon vliegen. Maar helaas begon 2 dagen later ook mijn andere oor, en heb ik er uiteindelijk meer dan een week last van gehad.
De volgende dag was het tijd om afscheid te nemen van Clara en haar kinderen. Toen ik bij haar langs ging was de buurvrouw Fufu aan het maken. Fufu is een soort deegbal van Casava en plantain die je met een soep eet. Dit valt als een steen op je maag en de rest van de dag heb je geen honger meer, daarom is dit eten zo populair in Ghana. De Casava en plantain worden met een houten stamper fijn gemaakt. Dit wilde ik filmen aangezien het zo’n typisch Ghanees straatbeeld is. Na een paar minuten filmen vond ik dat ik ook iets terug moest doen en hielp haar met het stampen. Mijn vriendin Clara lag in een deuk van het lachen en pakte de camera om mij vervolgens te filmen. Leuk voor je familie en vrienden in Nederland zei ze er lachend bij!
Aangekomen in Accra gingen we met een aantal vrienden naar een gospel koor in het National Theater. Nou het was echt zoals in films. Met ze allen zwingen en alleluja schreeuwen. Super gaaf!
Mijn laatste 2 dagen in Accra waren samen met Eric, een goede vriend van mij die ik vorig jaar in Ghana heb ontmoet. Hij woont momenteel in Tanzania, maar was eerder naar Ghana gekomen om mij nog even te zien. Het was een kleine reünie, en zo leuk en vertrouwd om met ons oude groepje weer op stap te gaan.
Het afscheid van alles en iedereen was weer zwaar. Ghana voelt inmiddels ook een beetje als thuis. Hopelijk kunnen we met al mijn gefilmde materiaal een mooie film over mijn werk maken en daarmee nieuwe donateurs aantrekken zodat we dit project verder kunnen uitbouwen. Want dat het werkt en dat we volledige support krijgen uit Ghana hebben we bewezen!
Kerstdonaties?: 41.23.21.963 te Maastricht
Reacties
Heel leuk om je verslag te lezen en ga zo door!Het voelt goed in Ghana te zijn en Jan en ik vertrekken 23 okt. om in 1 of 2 dorpjes de formule toe te passen zoals in het dorp Ogoekrom.
zie loopnaaardepomp .nl(actueel 200
Groetjes van Jan en Inge Quoting
RSS lijst voor reacties op dit bericht.