De week van 8 tot 12 oktober stond in het teken van World Sight Day. Aan dit internationale event deed ook de Universiteit van Cape Coast mee. De World Sight week bevatte een gratis screening voor een basisschool op het universiteitscomplex en een aantal presentaties. Op dinsdagmiddag vroeg een van de organisatoren mij of ik op woensdag een presentatie wilde houden, omdat er iemand was uitgevallen. Het onderwerp zou moeten zijn Vision loss in Children. Dus ik dinsdagavond snel een presentatie in elkaar gedraaid en deze de volgende dag gehouden. Wat ik niet wist is dat dit hele event gefilmd werd en uitgezonden werd op Metro TV, een van de populairste TV stations van Ghana. Wanneer het wordt uitgezonden is in Ghana zoals gewoonlijk een groot vraagteken. Gelukkig maar dat mijn presentatie er goed uitzag.

Na een hectische week met veel werk ben ik op vrijdagmiddag naar Accra gegaan om samen met mijn nichtje Rianne, haar ouders op te halen van het vliegveld. Erg leuk om mijn nichtje, die les geeft op de Nandom Secondary School in het noorden van Ghana, weer te zien. Na een avondje op stap met mijn Accra vriendengroep had ik op zaterdag een picknick in de Botanische Tuinen net boven Accra georganiseerd. Grace, Eric en ik dachten dat dat een heerlijke ontspannen middag zou worden. Liggend op het gras, in de zon, met broodjes, tussen de vlinders. Helaas pakte dat wat anders uit dan gedacht. Het werd namelijk een bijna dood ervaring. Op het moment dat de we de Tuinen betraden brak de hemel los. Om voor de regen te schuilen gingen we onder een afdak van het restaurant zitten. Terwijl we daar onze lekkernijen aan het versnaperen waren (echte Nederlandse kaas met stokbrood en M&M’s van mijn oom en tante) begon het serieus te onweren. Een seconde later hoorde we een gigantische knal gevolgd door een vuur flits…de bliksem sloeg in op boom niet meer dan 15 meter van ons vandaan. Eric, Grace en ik zette ons schrap voor de schok die zoals verwacht komen zal. Maar deze kwam gelukkig niet, we kwamen met de schrik vrij. Wat een middagje vlinders kijken moest worden werd het uitzwaaien van de engeltjes op onze schouders...

Tijdens de screening in Nkanfoa konden we eindelijk ook een aantal brillen afleveren. Door het grote stroom probleem en een langzame Ghanees waren er nu eindelijk een stuk of 80 brillen klaar. Een van de brillen is voor het meisje die een paar weken geleden veel indruk op me heeft gemaakt. Tijdens het oogonderzoek kwamen we er achter dat zij -9,00 nodig heeft en geen bril draagt. Onbegrijpelijk een 10 jaar oud meisje op een normale school met zicht van minder dan 1%.
Nadat ik de brillen had afgeleverd stond ik in de deuropening te kijken naar de kinderen die in hun pauze buiten aan het spelen waren. Ik zag het meisje met -9,00 met haar vriendinnetjes spelen en vanaf de andere kant van het schoolplein zwaaide ze naar me, ze kon me zien...

Volgende week ga ik terug naar de andere scholen waar we screening hebben verricht om daar de rest van de brillen af te leveren.

Het stroom probleem is opgelost, er is momenteel genoeg water in de Volta rivier. Het heeft erg veel geregend in het noorden van Ghana, met als gevolg dat alle modderhuisjes rond Tamale zijn weggespoeld en de helft van de Ghanezen dakloos is. Het ene probleem is eindelijk opgelost en een nieuw probleem is weer ontstaan...

Mijn wasvrouw gaat bij haar man weg. Ze heeft de afgelopen maanden ontzettend hard gewerkt om financieel wat zelfstandiger te worden en nu is ze zover dat ze bij haar man weg kan. Ze gaat wonen in het huis van haar familie. Ze heeft daar een kamer van niet meer dan 12 m2 met 2 kleine raampjes en een 2 persoonsbed waar ze straks met 4 kinderen in moet liggen. Ze vertelde me vorige week dat ze eind van de maand wilde gaan verhuizen en dat ze haar kamer wilde schilderen. Ik bood haar aan om haar te helpen met schilderen. Dus daar stond ik op zondagmiddag met een half kapotte kwast en een pot verf die vermengd werd met water om geld uit te sparen. De verf dekte natuurlijk voor geen meter en mijn wasvrouw had geen benul hoe ze moest verven. Aangezien ze in dat huis met haar familie woont kwam de hele buurt kijken naar de Obruni die aan het verven was. In een middag hebben we het klaar gekregen en ging ik blauw van de verf terug naar mijn huis. ’s Avonds ben ik terug gegaan om op de muur 2 Ghanese Adinkra symbolen te schilderen. Op de ene muur heb ik het ‘Symbol of Hope’ geschilderd en op de andere muur het ‘Symbol of Safety and Security’. Wel toepasselijk in een huis waar je wegvlucht bent van een geweldadige man, dacht ik.

Mijn 5e jaars optometrie studenten kregen afgelopen zaterdag hun Bachelor Diploma. Er was een enorme ceremonie voor alle studenten die hun diploma kregen. Het zou om 9.00 uur moeten beginnen, maar G(hana) M(aybe) T(ime) betekend natuurlijk niet voor 10.30 uur. Na de nodige toespraken werden de studenten een voor een het podium op geroepen. Er waren 2500 studenten die een diploma kregen, dus je kunt je voorstellen hoe lang we daar in de hete zon hebben gezeten. Het was bijna niet leuk meer zolang als het duurde.
Elke docent kreeg een soort van jaarboek en een lijst met alle namen van de afgestudeerde studenten. Bij de afdeling Optometrie stond dat deze samen werkt met The Optical Foundation (zie foto), ik was erg trots dat de Universiteit ons project belangrijk genoeg vind om zelfs te vermelden in het jaarboek.

De tijd gaat snel, mijn tijd hier in Ghana zit er al weer bijna op. Van de week kreeg ik officieel goedkeuring van de directie van het Cape Coast Castle om daar screening voor straatkinderen te mogen verrichtten. Nu kan ik natuurlijk alles zelf gaan organiseren, maar ik heb besloten om het de studenten te laten doen, onder mijn supervisie natuurlijk. Dat is namelijk ontzettend leerzaam voor de studenten en als ik er straks niet meer ben dan hebben zij de contacten en kennis om het volgend jaar opnieuw te organiseren. Op vrijdag, terwijl ik net sterk genoeg was om mijn bed uit te komen vanwege voedselvergiftiging nummer 6, had ik een meeting met de 4e en 5e jaars studenten. Twee studenten van het 4e en twee studenten van het 5e jaar gaan het straatkinderen project organiseren en managen. Van het 5e jaar zijn het 2 topstudenten die altijd vooraan staan als er iets geregeld moet worden. De 2 studenten van het 4e jaar zijn verlegen en zeggen nooit zo veel, ik was dan ook blij verrast dat zij zichzelf aanboden als managers, ik ben erg benieuwd hoe de studenten het er vanaf gaan brengen.

Dan nu het laatste nieuws, ik kom terug naar Nederland. Dit wordt niet 9 november zoals eerder bepaald, maar 9 december (2007). Aangezien er nog geen opvolger voor mij is gevonden vind ik dat ik het hier in Ghana netjes moet afronden. Dat betekend het examen voor de studenten maken, de school waar we nu screening aan het doen zijn afmaken en op een goede manier van iedereen gedag zeggen. Dat ik Ghana echt ga verlaten komt voor de meesten hier als een schok. De Universiteit van Cape Coast had mij namelijk een baan aangeboden, en de mensen hier om mij heen dachten dat ik die wel zou aannemen. Ik heb ook even overwogen om te blijven, maar diverse redenen hebben mij doen besluiten om weer naar Nederland te komen. De mensen in Ghana vertellen dat ik weg ga is moeilijker dan ik dacht. Tijdens een gesprek met het optometrie team van de Universiteit kwam mijn beslissing als een schok en een van mijn collega’s kon de hele meeting geen woord meer uitbrengen en had de tranen in zijn ogen staan. Ik werd er bijna zelf emotioneel van.
Vertellen aan de studenten was de volgende stap, voordat de les van 5e jaars begon vertelde ik dat ik in december terug naar Nederland ga. De 5e jaars zijn de studenten waar ik het meeste contact mee heb, toen ik het nieuws vertelde was iedereen stil en allemaal sippe gezichten.
’s Middags zou ik eigenlijk naar de 4e jaars gaan om het te vertellen, maar ik zag er zo tegen op dat ik niet ben gegaan...
’s Avonds klopte er iemand op mijn deur, het was een van de 5e jaars studenten, hij kwam vragen of er echt geen manier was om mij in Ghana te laten blijven, hij had zelfs al heel plan bedacht Maar ik denk dat mijn beslissing om terug te gaan naar Nederland de juiste is.