333 oogmetingen in 2 weken:)

Gepromoveerd van Obroni (blanke) naar Obroni terwijl de kleine zwarte handjes een brilletje voor de ogen vormen Zelfs als ik brood koop aan de andere kant van de stad vragen ze me of ik de oogspecialist ben...

De eerste twee weken zitten erop, twee weken met het zien van ongecorrigeerde hypermetropie, bilaterale amblyopie, hoge myopie, congenitale nerves IV palsy’s, toxoplasmose, esotropie met hoge hypermetropie, ptosis, dubbelzien en de meest bijzondere retina afwijkingen.
De meeste van deze afwijkingen worden in Nederland opgespoord als een kind naar het consultatie bureau gaat. In Ghana daarentegen ontdekken wij de afwijkingen voor het eerst. En voor vele is behandeling dan helaas al te laat.

De eerste twee weken waren zwaar...leuk...vermoeiend...interessant...gezellig….regenachtig….maar vooral een week met een grote glimlach op mijn gezicht. Met zo’n 15 studenten per dag ga ik elke dag naar de Wesley basic girl school en zien we zo’n 40 kinderen per dag. De studenten doen de volledige onderzoeken en ik controleer zo hier en daar wat testen en we bespreken samen wat de diagnose en behandelplan is. Aangezien ik alleen op 15 studenten sta betekend het vooral dat ik van hot naar her ren.
De studenten zijn razend enthousiast, en ze leren zo ontzettend veel. Het onderwijs systeem in Ghana is erg gericht op zoveel mogelijk feiten erin stampen. Dat maakt dat de studenten helemaal niet leren om zelf na te denken. Na afloop van het oogonderzoek komen ze met een vol ingevuld formulier naar mij toe lopen en verwachten ze dat ik zeg wat ze nu moeten doen. Als ik dan vraag, wat ze met deze patiënt willen doen, kijken ze me verbaasd aan en sommigen zeggen zelfs, ga jij me dat niet vertellen dan? Als ze dan uiteindelijk voorstellen om een bril voor te schrijven en ik vraag waarom ze een bril willen voor schrijven, zijn ze helemaal van slag.
Het is genieten om de studenten steeds beter te zien worden in het doen van de testen, in het presenteren van de patiënt en vooral zien dat ze zelf gaan nadenken.

Wat me de afgelopen 2 weken het meest is bij gebleven is een meisje van 13 jaar oud. Deze schuwe en verlegen meid heeft een lui rechteroog, dat nooit behandeld is, waarmee ze niet meer dan 40% ziet en waar geen verbetering meer in te krijgen is. Haar andere oog heeft S-3,00 nodig. Zoals de meeste kinderen heeft ze nog nooit een bril gedragen. Toen ik haar vertelde dat ze een bril nodig had, wist de student die haar onderzocht had te vertellen dat haar moeder was overleden, haar vader weg was en zij met al haar broertjes en zusjes bij oma woonde. Haar oma had geen werk en haar oudere broer onderhield het hele gezin. Ook al kost een bril via het Glasshopper project nog minder dan een euro, zelfs dit bedrag kan dit gezin niet opbrengen.
Nu wil de school wel helpen met het financieren van haar bril, maar hoe kan ik, een school waar kinderen op de grond zitten, omdat er niet genoeg geld is voor stoelen en tafels en waar geen pennen en schriften zijn omdat deze te duur zijn, laten betalen voor de bril van deze meid!
Een bril weggeven daarentegen kan ook niet, want alle kinderen op deze school zijn arm. En ik kan niet de 1 een bril gratis geven en de ander laten betalen...

Afgelopen week was mijn lichaam weer even in opstand tegen Ghana en terwijl ik ziek in bed lag, wilden de studenten geen dag van de screening missen. Toen ik vervolgens ’s middags mezelf naar de school geslepen had, zag ik de studenten hard aan het werk en elkaar helpen als ze er niet uitkwamen. Zo gemotiveerd en met zoveel enthousiasme! Ik stond van een afstandje naar de studenten te kijken, terwijl ik ontzettend ziek was, en het comfortabele leven in Nederland, met altijd stroom en water heel erg miste, maar op dat moment dacht ik: Wow ik ben in Ghana!