Om de beurt lopen de 10 vrouwen over de rode loper naar de jury en vertellen hun indrukwekkende verhaal. SWAA (HIV/AIDS organisatie gericht op vrouwen) heeft een gala georganiseerd met een modeshow om geld in te zamelen voor hun stichting. De 10 vrouwen die in de modeshow meelopen zijn allemaal HIV-positief. Voor de jury en een groot publiek vertellen de vrouwen een voor een hun verhaal, en wat ze nu doen om vrouwen met HIV/AIDS te helpen. Tien krachtige jonge vrouwen die bijna allen hun halve gezin verloren hebben aan AIDS en dat voor een groot publiek durven te vertellen.

Aangezien de Universiteit van Cape Coast geen orthoptie leraar meer heeft als ik weg ben, kregen de studenten die gezakt waren een herkansing door middel van een mondeling examen. De studenten waren enorm zenuwachtig, maar deden het allemaal heel goed en zijn dus uiteindelijk gelukkig allemaal geslaagd.

Het eerste bezoek aan het ziekenhuis met de 14-jarige jongen met de gebroken oogkas was geen gemakkelijke dag, maar wat ik toen nog niet wist, het werd nog veel erger! De juiste mensen vinden in ziekenhuizen in Ghana is een survival op zich. Ontzettend dikke muren waar je continu tegen aan loopt. Op een gegeven moment zat ik in het ziekenhuis in Accra op een bankje met de tranen in mijn ogen en heb ik voor een paar minuten gedacht, misschien moet ik het maar opgeven, het lukt me nooit om deze jongen te helpen voordat ik weg ga. Voor het eerst in 10 maanden Ghana kwam de gedachte van opgeven in mij op... maar als ik niet voor hem vecht, wie doet het dan? Na 3 keer diep ademhalen, was ik weer de oude Carolien en heb ik knoeterhard gevochten om uiteindelijk bij de juiste mensen te belanden. Na drie weken ging ik met de jongen terug naar Accra, er was gelukkig verbetering op getreden, en de arts gaf als advies het nog even aan te zien, aangezien aan de operatie ook veel risico’s zitten. Een week later zijn we weer naar het ziekenhuis geweest en bij het recht vooruit kijken had de jongen geen last van dubbelbeelden meer dus hebben we in overleg besloten om niet te opereren voor nu.
Na het intensieve ziekenhuis bezoek zijn Mirjam, Eric, de jongen en ik ergens wat wezen eten. Eric keerde zijn portemonnee om en gaf de jongen wat muntgeld. Terug in de taxi op weg naar de school die Mirjam en haar man in Accra aan het opknappen zijn hadden we niet zo snel 50 cent. De jongen pakte een aantal muntjes, die hij net van Eric had gekregen uit zijn broekzak en gaf de taxichauffeur 50 cent. Mirjam en ik keken elkaar verrast aan, iemand die niets heeft, net geld heeft gekregen, deelt met ons de taxi kosten. Geweldig. Daarna liepen we door de ‘winkelstraat’ van Accra en we werden achtervolgt door een aantal kinderen die aan het bedelen waren om geld. Ik geef in principe nooit geld aan bedelaars maar de jongen stak weer zijn hand in zijn zak en gaf een meisje 5 cent. Ik hoop dat het Liliana Fonds hem weer naar school kan krijgen, want deze jongen heeft een goed hart en zeker toekomst.

Intussen gaat de tijd snel en was het 1 december tijd voor mijn afscheidsfeestje. In mijn favoriete bar in Cape Coast mocht ik gratis de nightclub gebruiken als locatie voor mijn feest. Al mijn studenten, collega’s en vrienden waren gekomen. Een groot dansfeest met meer dan 70 mensen en op de achtergrond een diaprojectie met foto’s van de screening van de afgelopen 10 maanden. Ik moet bekennen dat ik af en toe een traantje heb weg gepinkt. Afscheid nemen van Ghana valt me moeilijker dan gedacht.

Anderhalve week voordat ik terug zou gaan is mijn wasvrouw verhuist naar haar kamer in het familie huis. Ik ben zo ontzettend trots op haar, binnen 5 maanden is ze financieel zelfstandig geworden, heeft ze gespaard en de stap gezet om haar geweldadige man te verlaten, ontzettend dapper! Vorige week ging ik bij haar op bezoek om te kijken naar haar nieuwe blauwe kamer. Ik vroeg haar hoe ze met 4 kinderen in het bed kon slapen. Ze vertelde me dat ze met de jongste 2 in het bed sliep en de oudste 2 kinderen op de grond sliepen. Op de grond, geen matrassen. Nu slaapt half Ghana op de grond, buiten op de straat of op tafels, maar als je deze kinderen kent dan voelt dat toch niet goed. Dus hebben Anna, Sarah en ik besloten om als afscheidscadeautje 2 matrasjes te kopen voor de kinderen. De kinderen vonden het geweldig, een eigen matras. Ook heb ik mijn muskietennet achter gelaten. Ik hoop dat ze er echt onder gaan slapen, want dat maakt de kans op malaria aanzienlijk kleiner en dat scheelt weer ziekenhuis bezoeken en kosten aan medicijnen.

Zes december was Sinterklaas van Nederland naar Accra gekomen en heeft Eric, mij en onze internationale vrienden een bezoek gebracht. Ondanks dat onze vrienden het maar een rare traditie vond, en we moesten uitleggen dat we als Nederlanders niet racistisch zijn maar Zwarte Piet zwart is van het roet van de schoorsteen, gingen de pepernoten er snel doorheen en hebben we het enorm gezellig gehad.

Gister ben ik terug gekomen naar het koude, koude, koude Nederland. Terug naar continu elektriciteit, stromend water, wasmachine en supermarkten. Niets geen ‘Hey Obroni, where are you going?’ en dansende en lachende mensen op straat, die de tijd nemen voor elkaar. Geen screening meer op scholen in de hitte zonder wc, maar mooie refractiehokken met snelle computers. Het comfort en lekker eten kijk ik naar uit, maar de mensen zal ik missen. De geweldige Ghanezen die ik heb leren kennen en mee heb mogen samenwerken. De studenten, die zo ontzettend veel geleerd hebben, de rest van mijn vrienden waar mee ik zoveel plezier heb gehad.

Maar mijn vrienden in Nederland waren mij ook nog niet vergeten. In de tuin van mijn ouders stond een halve Sarah en een spandoek met gedicht nog voor mijn 25ste verjaardag. En daar probeerde ik nu juist onderuit te komen door langer in Ghana te blijven
Vanmorgen werd ik wakker gebeld door Giel Beelen van Radio 3 FM, en mocht ik het liedje ‘Begin de dag met een dansje’ zingen. Prachtig zuiver, met mijn verkouden morgenstem en helemaal in de maat. Ik denk dat heel Nederland er van genoten heeft Pieter en de rest bedankt!

Als ik terug kijk op de afgelopen 10 maanden, dan denk ik dat ik veel heb bereikt. Zelfs meer dan ik van te voren gedacht had te kunnen bereiken. Terug in Nederland kijk terug op 10 geweldige, leerzame, gezellige en mooie maanden in Ghana!