Het is 14.00 uur wij rijden Accra binnen en het regent. Wij zijn op weg naar een charity concert van John Legend en Luciano. In de tro tro kijk ik verontrustend naar mijn buurvrouw, het regent, en dat betekend in Ghana dat het leven stil ligt op dat moment. Kinderen gaan niet naar school, docenten komen niet opdagen, iedereen schuilt voor de regen tot dat het echt over is. Zo gaat het concert dat ’s avonds om 21.00 uur gepland staat ook niet door. Het concert wordt uitgesteld naar zondagavond. Even zijn we in twijfel of we blijven of niet, maandag ochtend vroeg gaat mijn wekker weer om 7.30 uur. Maar we gokken dat we nog een nacht tro tro terug naar Cape Coast kunnen vinden. En van deze beslissing heb ik absoluut geen spijt gehad. Het concert was werkelijk waar geweldig! John Legend was super goed en al het geld dat opgehaald werd gaat naar de mensen in het noorden van Ghana die door de regen hun huizen zijn kwijt geraakt.

Na een weekend met veel te weinig slaap stond de eerste week van november in het teken van de screening voor straatkinderen in het Cape Coast Castle.
Om publiciteit aan onze actie te geven werden er radioberichten in de lokale taal (Fanti) uitgezonden en ging er een man met de gong rond in de visserswijk van Cape Coast. Het merendeel van de kinderen in Ghana gaat naar school, maar er zijn nog steeds kinderen die moeten werken in plaats van onderwijs mogen genieten. In Cape Coast zijn het voornamelijk de vissers die hun kinderen liever laten mee helpen met het binnen halen van vis dan naar school sturen.
’s Ochtends aangekomen met mijn optometrie studenten bij het Cape Coast Castle zijn er geen kinderen te bekennen, onze radioberichten hebben de kinderen waarschijnlijk niet bereikt. De enige manier om de kinderen te bereiken is zelf de straat op gaan en alle kinderen die geen schooluniformpjes aan hebben vertellen over ons project. Het werkt, langzaam maar zeker verschijnen er kinderen uit allerlei steegjes en lopen met ons mee naar het Cape Coast Castle. Aan het einde van twee dagen hebben we zo’n 60 kinderen gezien met helaas soms ernstige oogafwijkingen.

Een van de kinderen die we in het Cape Coast Castle hebben gezien, een jongen van 14 jaar oud, was een paar weken geleden op zijn oog gelagen en zag sindsdien dubbel. Een van mijn studenten haalde mij er bij en vertelde dat hij had ontdekt dat de jongen zijn rechteroog niet naar boven en naar beneden kon bewegen. Het leek er op dat zijn oogkas was gebroken en een van zijn oogspieren vast zat in de breuk. Mijn student vroeg de jongen zijn ouders op te halen om uit te leggen wat er aan de hand is en hem naar het ziekenhuis door te verwijzen. De jongen staat op en verteld dat zijn moeder is overleden en zijn vader in de gevangenis zit. Hij woont bij zijn grootmoeder, maar die is zo oud en zwak die kan niet helemaal naar ons komen. Mijn student kijkt mij aan en zegt, deze jongen zal nooit het ziekenhuis bereiken, daar heeft deze familie geen geld voor. Ik zucht en zeg, dan zit er maar een ding op, dan moeten wij hem daar naar toe brengen. De jongen wordt naar zijn huis gestuurd om zijn oom op te halen en toestemming te vragen of wij hem naar het ziekenhuis in Accra mogen brengen.

Anderhalf week later sta ik ’s ochtends om 8 uur samen met een van mijn studenten bij de tro tro halte te wachten op de jongen. Om 8.30 uur is er nog steeds geen 14- jarige jongen te bekennen. Mijn student Ameen en ik kijken elkaar aan en besluiten de jongen te gaan zoeken. Er is een plek in het centrum van Cape Coast waar veel kinderen die niet naar school gaan rondhangen. Aangekomen in de steeg zijn er geen kinderen te bekennen, maar na wat rondvragen hebben we snel zijn ‘huis’ gevonden. Aan het eind van een steegje staat een houtenhutje en op het provisorische houten bankje voor de hut zit een heel oude dame met om haar heen een heleboel kleine kinderen en een aantal slapende vrouwen. Naast het huis staat de jongen. De oom waar we de afspraak mee hadden gemaakt word opgehaald. Hij was de afspraak vergeten, maar natuurlijk mag de jongen mee. Anderhalf uur later dan gepland vertrekken we dan eindelijk op weg naar Accra.

Aangezien de jongen geen Engels spreekt ben ik blij dat mijn student mee is om alles te vertalen. Aangekomen in het ziekenhuis komen we eerst bij de zusters terecht. Die kijken een half uur naar de jongen, praten in Twi maar er gebeurd niets. Mijn geduld raakt op en ik vraag wat de volgende stap is. De zeer onvriendelijke zuster zegt dat ze niet weet wat er aan de hand is en dat we maandag maar moeten terug komen. Ik pak het lampje uit haar hand, laat zien wat het probleem is en vraag haar of ik een oogarts kan zien. Volgens haar is de oogarts vandaag aan het opereren en moeten we maandag terug komen. Ik raak lichtelijk geïrriteerd en zeg dat ik niet helemaal uit Cape Coast gekomen ben om weggestuurd te worden. Ik vraag om een verwijzing voor een CT scan. De chagrijnige zuster zucht diep en mompelt, ga naar kamer 3. Aangekomen in kamer 3 zit daar de oogarts rustig spreekuur te houden! Ik vraag hem of hij mij een verwijzing voor een CT scan wil geven. Hij vraagt me om maandag terug te komen, ik leg vriendelijk uit dat we helemaal vanuit Cape Coast komen en alleen maar een verwijzing willen hebben. We worden naar een andere kamer gestuurd waar een arts-assistent voor de derde keer de jongens gezichtscherpte op meet. Totale tijdverspilling, maar uiteindelijk krijgen we onze verwijzing en gaan we op zoek naar de CT scan afdeling. Daar aangekomen krijgen we natuurlijk weer te horen dat we maandag moeten terug komen en dat terwijl de wachtkamer leeg is. De man achter de receptie lijkt erg standvast. Maar ik geef niet zomaar op, ik bel een vriend van mij die neurochirurg is in dit zelfde ziekenhuis. Hij geeft me als advies om naar een bepaalde man te vragen. Na een half uur hebben we de bewuste man gevonden en hij wil de CT scan wel maken vandaag. Na 1 uur wachten wordt de jongen eindelijk naar binnen geroepen. Ameen en ik morgen mee naar de computer kamer. De scan wordt gemaakt en langzaam verschijnt de breuk met de vastzittende oogspier op het scherm. Onze diagnose was juist! Er moet een rapport gemaakt worden en deze zullen we volgende week moeten ophalen. Voor ons tijd om ergens wat te gaan eten. We pakken een taxi en deze rijd langs het Independence square en het Freedom and Justice gebouw. Kijk, zeg ik, dat zijn de gebouwen die je op de bankbiljetten ziet staan. De jongen steekt zijn hoofd uit het raam en er verschijnt een enorme glimlach op zijn gezicht. Vervolgens wijst Ameen naar de andere kant van de straat en verteld de jongen dat in dat voetbalstadium volgend jaar de African Cup wordt gehouden. De jongen stopt niet meer met glimlachen. De eerste keer Accra voor hem. Nadat ik zijn buik goed vol gestopt heb gaan Ameen en de jongen weer terug naar Cape Coast. Mijn volgende missie is sponsering voor de operatie vinden...

Via Frans Oosterhof kom ik in contact met het Lilianen Fonds in Accra. Na mijn bezoek aan Sister Abba in Kumasi afgelopen week vertrek ik met een buikinfectie naar Accra om met het Lilianen Fonds te spreken. Als ik op de plek van bestemming ben aangekomen kijk ik om me heen en zie nergens een groot kantoor met grote 4x4’s voor de deur. Ik vraag me af of ik wel op de juiste plek ben. Ik loop naar het huis en zie een bord met Lilianen Fonds. In het huis is een klein kantoortje gevestigd en daar wordt ik begroet door 2 vriendelijke vrouwen. Ik heb gelijk het gevoel dat het een goede organisatie is, dat het geld terecht komt bij de mensen die het nodig hebben. Niets geen geld voor grote geairconditioned kantoren en veel te grote auto’s. De dames zijn enthousiast over onze stichting en willen me in contact brengen met de mediator in Cape Coast. Een afspraak wordt gemaakt.

In Cape Coast bezoek ik Sister Felicia, de mediator van het Lilianen Fonds. Ze is een erg drukke vrouw, ze is de enige van het Lilianen Fonds in Cape Coast en zorgt voor 21 kinderen. Ze zat dus totaal niet te wachten op meer werk. Ik vertelde haar het verhaal over de jongen en het raakte haar. Ze stelde voor om samen met mij de jongen op te zoeken en te kijken naar zijn leefomstandigheden. We liepen de steeg naar zijn huis in en de jongen komt naar me toe rennen met een enorme glimlach. Sister Felicia praat met de oude grootmoeder en is direct overtuigd dat we deze jongen moeten helpen. Naast de operatie wil het Lilianen Fonds proberen de jongen weer naar school te krijgen en iemand vinden die de zorg van de grootmoeder kan overnemen. Ik vroeg me vorige week af wat voor toekomst zo’n jongen heeft, 14 jaar oud, niet naar school geweest, geen ouders. Maar nu van geen toekomst naar hoop op een betere toekomst.

Tussen alle afspraken en reizen door is het tijd voor het examen. Het examen dat ik heb gemaakt bestaat uit 2 delen, een theoretisch gedeelte en een gedeelte met casussen. Als ik in het lokaal aan kom zijn alle studenten er al, alle boeken en tassen liggen buiten en ik hoef niets te zeggen. Alle studenten zijn de volle 2 uur die voor het examen staat bezig. Tijdens het nakijken begrijp ik waarom, soms zijn de antwoorden zooo lang. De meesten hebben het erg goed gedaan, er zijn er maar 7 van de 32 gezakt en dat waren precies de studenten die nooit in de lessen aanwezig waren.

Inmiddels waren er ook weer brillen klaar. Ik ben samen met een student en een Amerikaans meisje die een documentaire over mijn werk gaat maken, naar de scholen terug geweest om de brillen af te leveren. Heerlijk om de glimlach op een kind zijn gezicht te zien na het opzetten van de bril. Er waren een aantal kinderen die een bril nodig hebben maar nooit een montuur hebben uitgezocht, dus de laatste bestellingen zijn geplaatst en deze brillen gaan we donderdag afleveren.

Met mijn gezondheid gaat het wat minder de laatste weken. Van voedselvergiftigingen, naar buikinfecties en antibiotica kuren. Het lijkt wel of ik niet meer volledig kan herstellen. Wat dat betreft wel goed dat ik weer naar Nederland kom.