Pas op Claire, dat lijkt wel een slang!!! Zondagavond lopen mijn nieuwe buurvrouw Claire en ik van het restaurant terug naar de grote weg om een taxi te pakken. Tijdens deze niet langer dan 5 minuten durende voettocht stapten we bijna op een van de meest giftige slangen in Ghana, the green mambo. Een beet van deze slang betekend binnen 3 uur het einde van je leven. Claire en ik begonnen vervolgens hard naar de weg te rennen, totdat ik bedacht dat het wel leuk was om een foto van de slang te maken, dus ik terug en een foto maken...ik leef nog steeds

Het is best lekker om ‘eigen baas’ te zijn. Alles gaat op de manier dat ik wil, en het succes dat je boekt is eigen werk. Het grote nadeel van manager zijn is dat je altijd, maar dan ook altijd aan het werk bent. Ook al vind ik mijn werk geweldig, was het na 6,5 maand echt tijd om even een weekje weg uit Cape Coast te zijn.
Mijn nichtje, die momenteel in het noorden van Ghana werkt en ik zijn samen met een aantal van mijn vrienden uit Accra naar de Volta region gereisd. De Volta, bekend om haar dam, waar de elektriciteit in Ghana vandaan hoort te komen, is prachtig. Watervallen, mooie meren, bergen en veel groen.

Het eerste weekend waren we met een grote groep uit Accra, op maandag zijn Grace, Rob, mijn nichtje Rianne en ik verder gereisd naar de hoogste waterval van Ghana, waar we vervolgens met zijn 4-en onder gezwommen hebben.
Als je met Ghanezen praat over het elektriciteitsprobleem en hoe dat opgelost moet worden zeggen de meeste mensen tegen je dat ze bidden voor meer regen! Helaas zijn alle gebeden in Ghana nog niet verhoord, onze wanhoop is nabij dus hebben Rianne en ik boven de dam gebeden voor regen om het Voltameer te vullen...

Helaas zijn ook onze gebeden niet verhoord. Het stroomprobleem is groter dan ooit te voren. Elke 24 uur hebben we voor 24 uur geen stroom, soms zelfs oplopend tot 36 uur. Wat moet ik er van zeggen, je wordt er creatief van. Je vind altijd wel een manier om je elektrische apparaten ergens op te laden en zodra er stroom is ren je naar je werk.

Na deze relaxte week (zonder nachtmerries!) was het tijd om de feestjes in Accra op te zoeken. Vanuit de Volta gingen we terug met een tro tro. Een tro tro is een klein busje, waar zoveel mogelijk mensen in worden gepropt. De meest oncomfortabele en onveilige manier van reizen, maar ook de meest goedkope en snelle. Als de tro tro nog niet helemaal vol is hangt er een mannetje uit het raam die schreeuwt: Accra cra cra cra craaaahhhh. Nu heb ik 2 African dreams, één daarvan is om een tro tro lady te zijn voor een dag. Toen we met 4 mensen vanuit de Volta vertrokken richting Accra zag ik mijn kans. Ik heb de hele weg, 2 uur lang uit het raam gehangen met mijn rechterhand het Accra teken gemaakt, en ACCRA CRA CRA CRA CRAAAHHH geschreeuwd. De tro tro man stapte na 10 min uit en zei: prima je kunt het wel zelf ik ga naar huis. En daar hing ik dus uit de tro tro met mijn wijsvinger de lucht in te schreeuwen. Ik mocht zelfs solliciteren voor deze baan, ik was namelijk heel goed, ik had continu een volle tro tro Het was hilarisch om de reacties van de Ghanezen op straat te zien als ze mij, de obroni-tro-tro-lady uit de tro tro zagen hangen.

In Accra werden we in onze taxi aangehouden door de politie. De politieman vroeg of de driver zijn voeten op wilde tillen. De driver tilde zijn grote, zeer smerige voet met licht blauwe slipper op, waarop de politieman reageerde; dit zijn niet geschikte driving schoenen, zet de auto maar aan de kant! Serieus, niet geschikte driving schoenen! De meeste taxi’s in Ghana vallen uit elkaar van ellende, de auto’s zijn zwaar zwaar overbeladen en rijden veel te hard. En dan een taxi aanhouden ivm niet geschikte driving schoenen!!!

Afgelopen week ben ik weer naar Kumasi gegaan om de non-met-de-Whoopy-Goldberg-smile te bezoeken in haar eye clinic. Ik heb haar 1 dag meegeholpen in de kliniek, en haar de non-contact tonometer uitgelegd. Dit apparaat had ze vanuit Engeland gesponsord gekregen, maar aangezien ze niet wist hoe ze het moest gebruiken stond het te verstoffen in de hoek. Ze was zo blij dat ik het haar uitlegde dat ze de hele dag iedereen achter het apparaat zette om te oefenen.
De tweede dag ben ik samen met St Abba op out reach geweest naar een plaatsje genaamd Kumawu. Er zit een verhaal achter de naam van dit dorp en dat is het volgende: De Ashanti koning wilde een hoofdstad vestigen in de Ashanti region daarom plantte hij 2 takken van de Kuma boom. Op de plek van Kumasi groeide een prachtige boom. Vandaar dat het de naam Kuma (boom) asi(leven) kreeg en de hoofdstad van de Ashanti region werd. De andere tak stierf. En zo kreeg deze plek de naam Kuma (boom) awu (gestorven). En in Kumawu waren wij dus op screening. Het is idd moeilijk om daar te leven, door de rotsen ondergrond is er geen water te vinden. Waarom de mensen daar een dorp hebben neergezet vraag ik me dan ook af. Maar sommigen mensen vragen zich misschien ook wel af waarom Nederlanders op rivierbeddingen willen wonen.
In Kumawu deden we onze screening in de kerk. Er waren erg veel mensen en erg veel oogklachten. Ik kan er nog steeds niet aan wennen dat we mensen die minder dan 1% zien vanwege staar, in Nederland opereren ze in sommige ziekenhuizen al als de patiënt nog 95% ziet, wegsturen met oogdruppels omdat ze de staar operatie (bedraagt 70 euro!!!) niet kunnen betalen. Mensen worden hier dus blind omdat ze de operatie niet kunnen betalen.

Dit is het elke dag leven in Ghana, en hoeveel ellende ik ook zie, hier kan ik niet aan wennen. Wat zijn wij toch verwend in Nederland.