Overal rode bulten en heel mijn lichaam jeukt en als ik mijn bed uit kom zie ik dat mijn kamer is bezaaid met zo’n 20 mega grote spinnen. Ik weet niet waarvoor ik gestraft werd maar het was mijn ergste nacht in Ghana. ’s Avonds ben ik met enorme buikpijn naar het ziekenhuis gegaan en de diagnose luidde, maag-darm infectie. Met een stapel antibiotica kwam ik thuis en dacht ik een lekkere lange nacht te maken. Helaas werd dit een verschrikkelijke nacht. Ik bleek allergisch te zijn voor de antibiotica en als of dat nog niet genoeg was een spinnenplaag in mijn kamer.
Van wow ik ben in Ghana ging het die bewuste nacht naar: waarom ben ik in Ghana????

Maar na de verschrikkelijke nacht kwam weer een mooie dag en inmiddels kan ik mezelf weer bijna zo gezond als een vis noemen. Op een verkoudheid na dan, want geloof het of niet ik begin het met 25 graden koud te krijgen in dit land.

Inmiddels zitten er al 4 weken screening op en zijn we meer dan 500 oogmetingen verder. De derde week was de week van de vrouwen. Met een team van 6 vrouwen zijn we elke dag op pad gegaan. De sfeer was ontzettend goed en de samenwerking was briljant. De vrouwengroep was een groot succes en werd door de meiden zeer gewaardeerd. Hier gaan we als het semester weer begint zeker mee verder.

Het aantal studenten dat nu per week mee gaat op screening wordt kleiner, aangezien we verder in de vakantie aankomen. Dat heeft als voordeel dat het voor mij iets minder zwaar wordt en overzichtelijker is. Al hoewel ik een hele zondag heb moeten bij slapen omdat ik kapot was na 4 weken fulltime screenen.

Een project opzetten in Ghana niet makkelijk. Zeker niet als je een blanke VROUW bent. De afgelopen maanden is het me vaak genoeg erg moeilijk gemaakt, door voornamelijk mannen. En niets, maar dan ook niets gaat in Ghana zoals je het gepland hebt. Maar het is me gelukt mijn deadline van 4 juni te halen, het project te beginnen, 500 oogmetingen in 4 weken te doen en zoveel studenten enthousiast te krijgen.

Naast de succes van het project, heb ik ook een klein succes geboekt in de timemanagement. Vier weken geleden toen de screening begon had ik mijn studenten gewaarschuwd dat we op Nederlandse tijd zouden vertrekken. Als ze niet op tijd zouden zijn, moesten ze zelf de taxi naar de school betalen. De eerste dag vertrokken we om 8 uur en om 8.30 uur kreeg ik een telefoontje van 2 studenten of ik nog op de universiteit was…. Dag 2 was iedereen op tijd
Met het bovenstaande stukje riskeer ik een hoop reacties van mijn Lens collega’s in Nederland Maar te laat komen in Ghana betekend niet een paar minuten, maar minstens een paar uur

Zoals al een beetje duidelijk was kom ik niet in Augustus terug naar Nederland maar blijf ik langer in Ghana. Dit om onder mijn halve Sarah uit te komen als ik in september 25 wordt! En natuurlijk ook omdat het project nu zo goed loopt, maar nog niet overgedragen kan worden aan een Ghanees, dus in augustus weggaan betekend het einde van het project. En dat zou jammer zijn.
The Optical Foundation is op zoek naar een optometrist die in oktober mijn werkzaamheden hier in Ghana zou willen overnemen. Interesse? Neem dan contact op met Arthur Alberts: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Vorige week zaterdag stond ik met enorme wallen en een slaperig hoofd om 5 uur ‘s ochtends op het vliegveld om mijn nichtje Rianne op te halen. Zij gaat 4 maanden lesgeven in het noorden van Ghana en kwam eerst een weekje op bezoek in Cape Coast. Twee weekenden vol met feestjes, strand en Sex and the City met M&M’s

Behalve alle leuke dingen zie ik ook vervelende dingen in Ghana. Donderdag zag ik een jongentje van 12 jaar oud met enorme hoofdpijn klachten. Uit volledig oogonderzoek kwam eigenlijk niets dat zijn hoofdpijn verklaarde. Aangezien ik het niet vertrouwde, liet ik hem vrijdag terug komen. Vrijdag kwam hij echter niet alleen, maar had hij zijn broertje meegenomen die enorm scheel was en ook netvliesafwijkingen had. Nog steeds kon ik de hoofdpijn klachten niet verklaren en hij bleek ook af en toe last te hebben van dubbelzien.
Op dat moment kwam zijn moeder de school binnen lopen. En ik adviseerde haar om naar het ziekenhuis te gaan en een scan van zijn hoofd te laten maken, omdat ik het niet normaal vond dat een jongentje van 12 jaar oud zo’n erge hoofdpijn had. De jongen had me al verteld dat zijn vader hem soms op zijn hoofd sloeg, in Afrika is het normaal dat kinderen worden geslagen als ze stout zijn geweest. Dus daar was ik niet echt op in gegaan. Toen ik zijn moeder over de scan vertelde vroeg ze mij een briefje te schrijven voor haar man, dat hij zijn zoon niet meer zo hard moest slaan. Het bleek namelijk dat deze bullebak van een vader zijn zoon met een stiletto hak van een schoen op het hoofd sloeg! Helaas was hij niet de enige die klappen kreeg, zijn schele jonge broertje had het ook zwaar te verduren en ze hadden ook nog 2 dochters thuis. Toen ik na dit verhaal de moeder vroeg of hij haar ook sloeg begon ze te huilen. De vader, die nota bene leraar is, terroriseert het hele gezin. Weggaan bij haar man is geen optie aangezien ze financieel afhankelijk van hem is.
Dit gebeurd natuurlijk ook in Nederland, maar daar is opvang te vinden en hier in Ghana is het alleen maar een schande om je man te verlaten.
Stella, een Ghanese vriendin en ik zijn nu bezig om de vrouw en kinderen veilig weg te krijgen bij haar man...