De eerste dagen in Ghana
There are no translations available.
Zondagmiddag zijn Huub en ik naar Cape Cast vertrokken voor ons geplande bezoek aan de University. Het is maar 124 km naar Cape Coast, maar het was een dik 3 uur rijden. Erg veel verkeer en slechte stukken weg met enorme gaten. Deze rit gaf Huub en mij de gelegenheid om het gesprek voor de volgende dag voor te bereiden.
Maandagochtend werden we door onze chauffeur bij ons hotel opgepikt en naar de Universiteit gebracht. Daar aangekomen meldden we ons bij de secretaris van de Departement of Optometry. We hadden een van hem ontvangen fax bij ons en toen hij dat zag belde hij het hoofd van de Optometry uit zijn les en zei aan de telefoon: Er staan hier 2 witte mensen!
Het was een erg positief en vruchtbaar gesprek en we werden verzocht om het een en ander op papier te zetten en de volgende dag weer terug te komen om dit te bespreken. Zo gezegd zo gedaan en aan het einde van de middag beloonden we ons zelf door lekker aan het strand te gaan liggen
s’Avonds aangekomen op mijn kamer zag ik dat ik een oproep had gemist. Ik belde vervolgens het nummer terug en het bleek 1 van de hoofden van de Universiteit te zijn. Hij wilde alleen maar zeggen dat onze e-mail aangekomen was en of we een goede plek hadden waar we konden overnachten. Het is onvoorstelbaar hoe vriendelijk en behulpzaam de mensen hier zijn.
Dinsdagochtend vertrokken we weer vroeg naar de Universiteit. Ik liep met mijn back-pack langs het restaurant en 2 blanke vrouwen zeiden; Ja morgen zit het er voor ons ook weer opL Ik zei, ik blijf nog wel even in Ghana, we gaan vandaag alleen terug naar Accra. Ik vroeg de vrouwen naar hun reden om naar Ghana te komen. Ze vertelden me dat ze een aantal weken in een oogkliniek hadden gewerkt. Enthousiast vertelde ik dat ik optometrist was en van plan was om een oogzorgproject op te zetten. Ze gaven me het adres van de kliniek en zeiden dat het jammer was dat ik de non, die de kliniek draaiende hield, niet kon ontmoeten. Op dat moment betrad de non het restaurant. De 2 Engelse dames riepen naar de non; She is an optometrist! Op het Whoopy Goldberg gezicht van de non verscheen een enorme glimlach. Ze gaf me haar nummer en toen moest ik echt gaan, want we hadden een afspraak op de Universiteit.
