Binnen een week weer alles op de rit!

Je kunt je vlucht nog halen, maar wel zonder bagage, zegt de grondstewardess van de KLM terwijl ze op haar horloge kijkt! Voor een seconde blijf ik vertwijfeld staan, zal ik zonder bagage naar Ghana vliegen? Jaaaah natuurlijk, hoe eerder naar Ghana hoe beter. Dan maar zonder bagage, en ik zet het op een rennen. Ik heb nog 15 min om mijn vliegtuig te halen en moet naar de andere kant van schiphol.

Met mijn werk (Lens) zijn we een weekend naar Parijs geweest naar de brillenbeurs in Parijs. Mijn collega’s vertrokken maandagmiddag weer naar Nederland en ik bleef nog een nachtje om de volgende dag vanuit Parijs, via Schiphol naar Ghana te vliegen. Deze route was 400 euro goedkoper dan rechtstreeks van Schiphol naar Ghana!

Met al mijn bagage (tenminste dat dacht ik) zwaaide ik maandagmiddag mijn collega’s uit, toen ik naar de metro wilde lopen kwam ik erachter dat mijn laptop nog in het busje van team Arnhem lag! Met uiteindelijk al mijn bagage begon mijn metro tocht naar Monmatre. Nadat ik mijn spullen in het hostel had neergelegd liep ik naar de Sacre Cour waar ik in de zon op de trappen ging zitten om te genieten van allerlei optredens. Toen de zon onderging en het iets kouder werd liep ik een paar treden naar beneden en raakt aan de praat met wat Afrikanen. Voor ik het wist zaten we op de trap met zn allen een biertje te drinken. En volgens in een Afrikaans restaurant te eten. Net alsof ik al in Ghana was. Na het eten was het voor mij bedtijd. Ik wenste de groep Afrikanen nog veel stap plezier en ging zelf lekker vroeg naar bed aangezien de shuttlebus mij om 6.15 uur zou oppikken. Om 7 uur kwam ik aan op het vliegveld in Parijs en zag ik dat mijn vliegtuig al 2 uur vertraging had. Met 2,5 uur vertraging vertrokken we dan echt, en was ik net op tijd op schiphol om mijn aansluiting te halen. Maar dan wel zonder bagage.

In mijn winterse outfit kwam ik aan in het warme Accra, waar ik opgehaald werd door een vriend. Kofi had nog andere vriend met auto geregeld om mij op te halen met al mijn bagage. Dat was niet echt nodig aangezien ik alleen maar een rugzakje handbagage bij me had. Bij de afdeling Lost & Found vertelden ze mij dat mijn tas de volgende avond in Accra zou zijn.

Mijn eerste dag in Ghana bestond vooral uit veel slapen en Dvd’s kijken, aangezien ik moest wachten op mijn bagage, in plaats van naar Cape Coast te kunnen reizen.

Om 22.00 uur kon ik eindelijk mijn bagage ophalen en de volgende dag naar Cape Coast afreizen.

Ik had speelgoed voor de kinderen van mijn wasvrouw Clara meegenomen en stroopwafels voor andere vrienden. Het was een blij weerzien met al mijn vrienden en bekenden.

Hoewel alles nagenoeg hetzelfde was als vorige jaar, voelde ik me toch heel erg nieuw. Vorig jaar kende ik alles en iedereen en nu liep ik op de universiteitscampus rond en werd er weer Obroni, Obroni naar me geschreeuwd.

Ook was ik een beetje bang dat de optometrie studenten niet meer zo enthousiast zouden zijn, en misschien wel niet meer zoveel zin in het project zouden hebben, aangezien het alweer een jaar geleden was dat we met het project bezig waren geweest in Ghana. Maar mijn angst bleek absoluut ongegrond te zijn. De nieuwe 3^e jaars stonden te trappelen om mee op screening te mogen. Er werd besloten om maandag een meeting te houden voor 3^e, 4^e, 5^e en 6^e jaars, waarin we alles voor de screening zouden doornemen.

Voordat we met de nieuwe screening begonnen wilde ik graag terug naar de scholen van vorig jaar om te zien of de kinderen de brillen ook echt droegen en of ze allemaal nog heel waren. Onaangekondigd aangekomen zagen we dat een aantal kinderen een bril op de neus hadden, dat was ontzettend leuk om te zien. Een aantal brillen waren kapot, het zijn natuurlijk kinderen brillen en deze hebben flink te leiden, en andere werden niet gedragen omdat de kinderen werden uitgelachen. Dat is overal ter wereld hetzelfde, maar er waren nog steeds kinderen die de bril echt droegen, erg leuk om terug te zien.

Tijdens de meeting, die op zijn Ghanees 1,5 uur te laat begon was het enthousiasme van de studenten goed te zien, de studenten schreven zich masaal in om mee te gaan op screening.

De eerste screening dag was met een aantal 6^e jaars, waarmee ik vorig jaar ook op screening was geweest. De eerste dag viel een beetje tegen. Er ontbraken een paar spullen uit mijn opslagruimte, waardoor we niet genoeg apparatuur hadden en het de screening moeilijk maakte.

Vorig jaar had ik iedereen zover dat ze echt om 8 uur aanwezig waren en we op tijd naar de school vertrokken. Nu kwam iedereen weer op Ghana tijd. De 2^e dag kwam er na 1 uur wachten maar 1 student opdagen. Dit was een 3^e jaars student, we besloten toch met z’n tweeën op screening te gaan, waardoor hij vervolgens privé uitleg van mij kreeg. Erg leuk, omdat je de 3^e jaars ontzettend veel kunt leren. Hij was helemaal enthousiast en de volgende dag vertrokken we met 8 studenten. Inmiddels had ik ook het meeste van mijn apparatuur terug en begon de screening weer op het oude niveau te komen.

Binnen een week had ik alles weer op de rit, enthousiaste studenten en net voldoende apparatuur. Best netjes dacht ik zo.

Donderdagnacht werd ik wakker met enorme buikpijn en werd ik hartstikke ziek. Ik wist dat dit de ochtend zou zijn waarbij er zes nieuwe 3^e jaars studenten mee zouden gaan op screening, dus ik wilde de screening laten doorgaan. Vol met pijnstillers en imodium sleepte ik mezelf naar de Universiteit, en vervolgens naar de school in Nkanfoa. Nadat ik alles had uitgelegd, was het 12 uur en 1 slokje van mijn drankje had genomen speelde de buikpijn weer op. Aangezien er geen wc’s zijn op de school, haastte ik me naar huis. Naast de zes 3^e jaars waren er ook twee 5^e jaars meiden bij, waar ik vervolgens alles aan overdroeg. Zij waren vorig jaar met mij mee geweest en konden de 3^e jaars helpen waar zij er niet uitkwamen. Ook vonden ze het erg leuk om de verantwoordelijkheid over de groep te hebben. Wat ze overigens uitstekend hebben gedaan.

Zaterdag was er een screening georganiseerd door de Lions club in samenwerking met de Universiteit van Cape Coast. Ik mocht ook mee en we bezochten een weeshuis net buiten Cape Coast. Daar aangekomen, liepen we het lokaal met alle weeskinderen binnen en gingen een paar Lions samen met de weeskinderen achter de drum zitten en begonnen te spelen. Een van de studenten begonnen met de kinderen te dansen. En voor ik het wist was het een groot feest. De kinderen volledig uitgelaten aan het zingen, dansen en drummen. De andere Lions en optometrie studenten deden ook mee, en zelfs ik heb me aan Afrikaanse dans gewaagd.

Na het spontane ontstane dansfestijn, trokken een paar kinderen hun dansoutfit aan en gaven ons een dans en drumshow. Zo ontzettend mooi en knap! Na de officiële opening schonk de Lions club het weeshuis rijst, brood, boter, wcpapier en koekjes. En konden wij beginnen met het testen van de ogen. Een aantal kinderen hadden wat bijzondere afwijkingen.

Na het meten renden de optometrie studenten en Lions het voetbalveld op en begonnen samen met de weeskinderen te voetballen. Ondertussen kreeg ik van een van de meisjes, Afrikaanse dansles. Best moeilijk, moet ik zeggen. Maar ik beheers nu wat basispasjes. Al met al een super leuke dag, voor de weeskinderen, maar zeker ook voor de studenten, Lions en voor mij.

Vorig jaar hebben we een meisje gezien die een bril van S-9,00 nodig had. Aangezien we nu die zelfde school proberen af te maken, ging ik op zoek naar haar om te zien hoe het met haar ging. Ik zag haar in het midden van de klas zitten zonder bril. Ik riep haar, Gloria, bij me en vroeg waarom ze geen bril op had. Ze vertelde dat een paar buurkinderen de bril kapot hadden gemaakt. Haar moeder had de bril ergens naar toe gestuurd om te laten maken, maar dat was inmiddels een half jaar geleden. Ik vroeg haar of haar moeder de volgende dag naar school wilde komen.

Gloria’s moeder spreekt amper Engels dus ik liet een van mijn studenten uitleggen dat Gloria maar 1% ziet zonder bril en dus praktisch blind is. Ik liet haar op de letterkaart zien hoeveel zij zag en hoe weinig haar dochter zag. We legden haar uit dat kinderbrillen kapot kunnen gaan, maar als dat gebeurd ze naar de Universiteit moet komen, zodat de bril daar gemaakt kan worden. Gloria komt uit een heel arm gezin en zij kunnen geen nieuwe bril betalen. Ik liet de moeder vervolgens 1 GhanaCedi (80 eurocent) betalen voor een nieuwe bril. Inmiddels heeft Gloria S-10,00 nodig en natuurlijk kunnen wij geen bril voor 80 eurocent maken, maar ik wilde wel dat de ouders een kleine bijdrage zouden leveren aan de bril, zodat ze zich ook een beetje verantwoordelijk zouden voelen. En 1 GhanaCedi is ontzettend veel voor dit gezin.

De volgende dag hebben we een hele leuke bril voor Gloria uitgezocht en als het goed is, is deze volgende week klaar, zodat ik de bril zelf nog kan afleveren.

Ik hoorde van het hoofd van de school dat Stella, degene die altijd kleren voor mij maakt een kindje was verloren. Na de screening zijn Clara, mijn wasvrouw en ik bij Stella op ziekenbezoek gegaan. Stella bleek zwangerschapsdiabetes hebben ontwikkeld tijdens haar zwangerschap en moest met spoed onder het mes voor een keizersnede. Ze zou om 9 uur sochtends geopereerd worden, maar om 16 uur was ze pas aan de beurt en toen de keizersnede eindelijk werd uitgevoerd bleek haar kindje al overleden. Nu is ze herstellende en gaat redelijk goed met haar. Ik had stroopwafels voor haar meegenomen, en haar twee allerschatigste zoontjes konden daar geen genoeg van krijgen.

Op de terugweg bond ik Felicia, die inmiddels bijna 2 jaar oud is, op mijn rug en liep zo samen met Clara over de markt naar huis. Heel Cape Coast draaide zich om toen ik voorbij liep. Hey Obroni heeft een baby op haar rug! Ze doet het goed!

In Ghana zeggen ze dat als je waistbeads draagt, dit is een kralenketting rond je middel, dat je dan goed kinderen op je rug kunt dragen. Het kind zakt dan niet naar beneden is het verhaal. Aangezien ik waistbeads draag kan ik goed kinderen op mijn rug dragen volgens mijn Ghanese vriendinnen.

Nog een aantal dagen screening, en dan hebben de studenten examens. Dan reis ik af naar Kumasi om Sister Abba een paar dagen in haar oogkliniek te helpen. En dan is het eind volgende week al weer tijd om naar huis te gaan. De tijd gaat zo snel, en ik begin net weer een beetje te settelen, dus het afscheid zal wel weer zwaar worden. Maar hopelijk kunnen we in Nederland straks weer veel geld ophalen zodat we dit geweldig goed lopende project (want daar ben ik opnieuw weer van overtuigd) kunnen blijven voorzetten. Ik ben in ieder geval druk aan het filmen om straks in Nederland te kunnen laten zien wat we allemaal in Ghana doen.