Afscheid

Het grote nadeel van reizen is afscheid nemen. Het begint in Nederland op het afscheidsfeestje en het afscheidsritueel zal zich dan de opeenvolgende maanden nog vaak herhalen. Het begon 1,5 maand geleden met Julian, Giulia, maar afgelopen week bestond alleen maar uit afscheidsetentjes. Lyndsey, Ruby, Anna, Johanna, Ali, Merion, Emily en mijn ouders hebben allen het warme Ghana verlaten. Gelukkig heb ik het nog zo ontzettend naar mijn zin dat ik het maar zie als weer een mooie gelegenheid om nieuwe mensen te ontmoeten.

Maandag 4 juni gaan we officieel van start met de screening! We starten op een van de armste scholen in het centrum van Cape Coast. Op deze school krijgen 550 leerlingen van de leeftijd 4 tot 17 jaar les. De meeste leerlingen zijn kinderen van vissers en wonen met hele gezinnen in kleine ‘huisjes’, hoewel de meeste kinderen buiten slapen. Naast scholen gaan we ook naar dorpen, want hoewel een groot gedeelte van de kinderen in Ghana naar school gaat zijn er helaas ook nog een heleboel kinderen die de hele dag werken en niet naar school gaan.

Het semester is afgelopen en de optometrie studenten hebben nu vakantie, desalniettemin hebben 34 studenten (3e en 4e jaars studenten) zich ingeschreven om vrijwillig deze zomer te helpen met screenen. Dat betekend dat veel studenten hen familie deze zomer amper zullen zien. Familie is ontzettend belangrijk in Afrika, dus ik was blij verrast door het enthousiasme van de studenten. De screening zal er als volgt uit zien. We gaan ‘s ochtends met gemiddeld 10 studenten met een universiteitsauto naar de school. Ik heb de studenten al gewaarschuwd dat we vertrekken op Nederlandse tijd, dat betekend op tijd! En niet zoals in Ghana gebruikelijk is meer dan een uur te laat. We gaan proberen een klas per dag te screenen. De klassen op de Wesley basic school waar we beginnen bestaan uit gemiddeld 50 leerlingen per klas. Elk kind krijgt een volledig oogonderzoek die door helemaal door dezelfde student gedaan wordt. Dit zodat de student leert een volledig onderzoek te doen en zelf ook over de diagnose na gaat denken. Dit is zeer leerzaam voor de studenten.

De rol verdeling tussen man en vrouw in Ghana is anders dan in Nederland. Ik heb als eens eerder beschreven hoe de meiden altijd de minder leuke baantjes krijgen tijdens universiteitsscreening. Het patroon ligt vast en het is heel moeilijk voor een vrouw om hier tegenin te gaan. Een van de doelstellingen van The Optical Foundation is vrouwvriendelijk ondernemen, daarom heb ik in overleg met de vrouwelijke studenten een vrouwenteam gemaakt. Zo krijgen alle vrouwen de leuke en minder leuke jobs en probeer ik ze te helpen vechten voor hen rechten. Toen ik 2 weken geleden met dit idee kwam waren de vrouwelijke optometrie studenten gelijk enthousiast, ik hoefde niet eens uit te leggen waarom ik graag een vrouwenteam wilde hebben, dat begrepen ze gelijk. Het is voor hen voor het eerst dat er een vrouwelijke docent is die helpt te strijden voor hen rechten.

Samen met 3 studenten ben ik vandaag naar de school gegaan om ons screeningsprogramma voor te leggen aan de ouders van de kinderen. De ouders waren laaiend enthousiast over de screening en super trots dat juist deze school als eerste aan de beurt is. Onder groot applaus liepen wij na afloop dan ook de school uit. Tot nu toe verloopt alles boven verwachting goed. Ik wil daarom via deze manier een oproep doen om kinderbrillen in te zamelen. Ik heb in mijn voorraad heel veel volwassenbrillen maar zeer weinig kinderbrillen. Aangezien we voornamelijk kinderen gaan screenen ben ik hard op zoek naar kinderbrillen. Dus als je ergens kinderbrillen tegenkomt denk aan The Optical Foundation!

Naast het harde werken is er af en toe ook tijd voor plezier. Zo ben ik samen met mijn ouders, die hier de afgelopen 3 weken in Ghana waren, vorige week naar Mole National Park geweest. In dit park leven apen, antilopen, zwijnen en heel veel olifanten in het wild. Geweldig om op 10 meter van een groep olifanten te staan.

Na ons bezoek in Mole zijn mijn ouders en ik door gereisd naar Nandom. Dit dorp ligt helemaal in het noorden van Ghana, vlak bij Burkino Faso. De broer van mijn oma heeft hier in de jaren 60 de Nandom Secondary School opgericht en is hier de eerste headmaster van geweest. Er staat zelfs een borstbeeld van hem, dat totaal niet op hem lijkt overigens. Mijn opa en oma zijn in de jaren 70 naar Ghana afgereisd om bij de huldiging van het borstbeeld te zijn. En nu stond ik daar dus met mijn ouders. Heel leuk om alle dia’s van vroeger in het echt te zien.

Er heerst momenteel vogelgriep in Ghana. Al zegt iedereen dat het ergens anders in het land aanwezig is. Aangezien de meeste mensen niet eens in een fatsoenlijk huis wonen worden de kippen niet zoals in Nederland opgehokt. Dus naast alle tropenziekten loop ik nu ook kans op de vogelgriep....Vooral als ik gebruik maak van tro tro’s of bussen:) Het stroom en water probleem in Ghana wordt ook steeds groter. Het regelmatige ritme van elke 2 dagen geen stroom is weg. Soms hebben we maar een paar uur stroom per dag. Het hele leven ligt dan stil. Alleen in grote hotels en bedrijven gaat het leven door. Dat er amper stroom is, is erg vervelend maar erger vind ik het waterprobleem. Soms is er 4 dagen achtereen geen water. Dat betekend dus geen douches en geen wc doorspoelen. Maar if you look at it from the bright side: Ik maak een vreugde dansje als ik thuis kom en er is elektriciteit, en elke keer dat ik de kraan open draai en komt water uit denk ik, joepie geen stinkende Carolien vandaag:)

Ondanks alle dagelijkse ongemakken vind ik het leven in Ghana geweldig!