De eerste week op de campus

Om 20.30 uur gaat mijn telefoon, het is de optometrieleraar met de vraag waar ik ben, want hij zag dat ik niet thuis was en het is al donker. Na zaterdagochtend met de huismeester inkopen voor mijn chalet te hebben gedaan, ben ik ’s middags terug gegaan naar het hotel om te zwemmen en samen met de Canadezen te eten. Hier in Ghana heerst een grote sociale controle Om de ongeruste optometrieleraar gerust te stellen ben ik toen ik thuis kwam even bij hem langs geweest. We hebben heerlijk de hele avond over ogen gepraat Deze Nigeriaanse optometrist blijkt net als ik een enorme ogenholic te zijn, fantastisch om 100m van iemand vandaan te wonen die net als ik ook uren over ogen kan praten

Trots was ik, dat ik al 3 weken in Afrika verbleef zonder noemenswaardig ziek te worden, maar zaterdagnacht was het dan zover, een hele nacht op de wc doorgebracht. Ik ben nog steeds wel trots, want 3 weken in het buitenland zonder ziek te worden is nog steeds mijn record, en dat voor Afrika!

Een Amerikaans meisje die ik heb ontmoet en waar ik veel mee om ga doet een beetje hetzelfde werk als ik ga doen, maar dan op gebied van Health Education. Zij gaat bij de scholen langs om uitleg te geven over de Guinea worm. Ghana en Soedan zijn de enige 2 landen waar de Guinea worm op grote schaal nog voorkomt. Als je ongezuiverd water gebruikt als drinkwater dan kunnen de Guinea larve in je lichaam komen. Uit deze larve groeit een worm, die wel een meter lang kan worden. Op een gegeven moment krijg je een brandend gevoel in meestal je enkels en dan komt de worm uit je enkels naar buiten. Je kunt de worm niet in 1 keer er uit trekken, de worm wordt om een stokje gewonden en elke dag wordt deze een stukje verder opgerold. Dit proces duurt ongeveer een maand. Stel je voor dat je een maand lang met een worm uit je been loopt! Lyndsey gaat met studenten naar scholen om voorlichting te geven.

Dinsdag 6 maart was de dag waar alle Ghanezen al lang naar uit hadden keken. 6 Maart is Ghana 50 jaar onafhankelijk en dat werd zeer groot gevierd in het hele land. Overal parades en de hele stad op straat en allemaal in de kleuren van Ghana. Ook ik kon er niet onderuit en liep met een Ghana @ 50! t-shirt. Van mijn moeder heb ik vernomen dat er stukjes in Nederland van op tv zijn geweest.

Donderdag heb ik de non -met de Whoopy Goldberg lach- opgezocht en meegekeken in haar oogkliniek. De kliniek ligt in een plaatsje vlak bij Kumasi, dat is ongeveer 4 uur ten noorden van Cape Coast. Die 4 uur is trouwens zonder de tijd die je besteed aan het wachten op de bus. Inmiddels heb ik toch al een klein wachtknopje ontwikkeld, want geduldig wachten gaat me aardig goed af nu
De kliniek wordt gerund door de non en gesupport door een kerk in Engeland. Op dit moment is er ook een Engelse oogarts en een TOA aanwezig. In de kliniek wordt vooral glaucoom en allergie behandeld. Refracties doen zij niet, dus ik heb me gelijk nuttig kunnen maken door een aantal oogmetingen te doen, waar de Ghanezen anders elders veel geld voor moeten betalen. Het was een hele leerzame dag omdat ik veel typische tropenafwijkingen heb gezien en de oogarts me veel heeft kunnen uitleggen. Iemand met staar wordt hier pas geopereerd met een visus lager dan 0,25!
Ik heb niet alleen mee gekeken in de kliniek, maar ik ben ook een dag mee geweest op screening naar een dorpje. De mensen in dit dorpje hebben nog nooit van hun leven een oogmeting gehad. Dat betekende ook dat je de meest verschrikkelijke oogafwijking ziet. Eindstadia glaucoom, veel traumatische afwijkingen en mensen die volledig blind zijn door staar, wat in Nederland ondenkbaar is. Erg leerzaam hoe zij deze screening aanpakken, aangezien ik dat straks ook met de studenten ga doen.
Behalve dat het erg leerzaam was heb ik ook een hele leuke tijd gehad met de non. De oogarts zei op een gegeven moment; jullie kennen elkaar eigenlijk helemaal niet, maar het is alsof jullie elkaar al jaren kennen! En zo voelde dat ook, maar wat wil je met iemand die zo’n vriendelijke open lach op haar gezicht heeft staan.

Waar ik me constant van bewust ben is dat ik er anders uit zie dan de rest. Mensen staren me echt aan op straat, kinderen schreeuwen ‘broni broni’ (witte witte) als ik langs loop. En als ik voorin in de bus zit voel ik me net een attractie, iedereen langs de weg kijkt me aan. Ik moet me dus wel netjes gedragen hier, want iedereen houd in de gaten wat ik uitspook
Het grappigste wat ik tot nu toe heb meegemaakt is dat de geadopteerde zoon van de eigenaar van het hotel vlakbij Kumasi op een gegeven moment naast me kwam zitten en met zijn vinger over mijn teennagel voelde, vervolgens aan die van hem zelf om te voelen of er verschil in zat