Verhuizing naar de campus

Ghanese vrouwen dragen hun baby met een doek op de rug, een prachtig gezicht vooral als ze daarbij ook nog iets op hun hoofd dragen. Ik keek geïnteresseerd naar een aantal vrouwen die hun baby zonder hulp op hun rug vastknoopte. Ze moesten lachen toen ze mij zo verbaasd zagen kijken. Ik vertelde dat ik het geweldig vond hoe ze dat deden. Natuurlijk kreeg ik de vraag terug met hoe we dat in Nederland dan doen. Toen ik vertelde dat wij baby’s in een wandelwagen stoppen en voor ons uit duwen, keken ze me raar aan. Afrikaanse vrouwen dragen hun baby op de rug om zo de baby bescherming en geborgenheid te geven en de baby voelt altijd haar moeders hartslag en weet dat ze bij haar is.
Het deed me denken aan een excursie met de opleiding orthoptie naar een blinden-en slechtziendencentrum. We werden toen ik koppels verdeeld en 1 persoon werd geblinddoekt, deze ‘blinde’ moest door haar partner naar binnen worden geloodst. Iedereen ging achter ‘de blinde’ staan en duwde deze vooruit. We kregen uiteindelijk te horen dat het voor ‘de blinde’ een veel veiliger gevoel geeft om achter ‘de ziende’ aan te lopen. En dat is natuurlijk ook zoals de Afrikanen dat bedoelen met het dragen van hun baby op de rug.

Vrijdag 2 maart was het dan eindelijk zover, na 2 weken elke morgen klaar zitten bij de telefoon en keer op keer een nee te krijgen, heb ik nu eindelijk een telefoontje gehad met positief bericht.
Ik woon vanaf nu in een chaletje op de campus. Mijn van binnen blauwgeschilderde chalet bestaat uit een woon- en slaap kamer die gescheiden is door een kast. Vanuit de woonkamer kun je doorlopen naar de badkamer en aan de andere kant zit een klein keukentje met koelkast. Het is 2,5x zo groot als mijn kamer in Utrecht en ik hoef niets delen, dus luxe!

Mijn chalet is gelegen in de lerarenstraat. Naast mij woont een Amerikaanse vrouw met 3 kinderen, daarnaast een Amerikaans echtpaar en tegenover mij woont een Nigeriaanse optometrieleraar.